Prawie ja - prawie matka

JA MATKA

Kim się stałam? Nazwij mnie matką a skłamiesz

Nie szukam litości, wystarczy, że zaparzysz herbatę

i rozmasujesz obolałe dłonie

Głowa ciągle analizuje wydarzenia, których nigdy nie będzie

Żartujesz?

W myślach tańczę tango na skraju jeziora. 

Tam ukryłeś mój jedyny skarb 

i nie jest to złoto

Nie wierzysz, że może być coś cenniejszego niż kawałek metalu?

Człowieku, 

edimus, ut vivamus, non vivimus, ut edamus

Ja, niewolnica swych cierpień, 

chora na umyśle 

skaczę z dachu co rano

Niepewna, czy już skoczyłam, czy to tylko złudzenie, 

piję lurę ze słoika

ubrana w resztki swej przyzwoitości 

i odrobinę białego pudru pod nosem

Los mój matko miał mnie zrzucić z góry Uluru 

tuż pod nogi boskiej Anjei

Chciałam być jak Ona 

Teraz leżę jak zwierzę ze złamaną nogą

Pycha sprawia, że w gorączce wykrzyczałam słodkie

veni vidi vici

Przeklęta!

Nazwać siebie matką zbyt wcześnie

to jak kupić los i powiedzieć, że się już wygrało

na próżno 

Nad nami niebo, nad nami deszcz

NAD NAMI NIEBO, NAD NAMI DESZCZ

Patrzysz z głową w chmurach -

migoczą gwiazdy,

dla mnie, dla ciebie, dla innych

podglądaczy.

Nawet gwiazdkę z nieba – mówisz

i to takie łatwe.

Niebo.

Co dla ciebie niebo znaczy?

Wczoraj, gdy wiatr przywiał

chmury nad mą głowę

gdzie byłeś? czy leżałeś

pod niebnym namiotem,

czy zażarcie z chmurami

walczyłeś by mi było

parę kropel lżej na twarzy?

A może chciałeś pod strzechą

przeczekać do rana,

by znów zobaczyć tylko

jak iskrzy poranek?

Och, proszę ! –

 – nie gwiazd mi potrzeba,

zostaw je poetom,

nie musisz mi śpiewać

o zachodzie piosenek

jak bardzo mnie kochasz,

pragniesz i jak cenisz,

i jak to niebo nad nami

błękitne, tak czyste,

jak dzień

kiedy się spotkały

dwie dusze

zbłąkane

(tak bardzo pustobrzmiące slogany)

Wystarczy, że jak zobaczysz

choć kroplę na dłoni

otworzysz nad nami parasol. I koniec.

Przygotowania do pisania

Wiele można zarzucić poezji, ale nie to, że nie wywołuje emocji. Wiersze, które publikuję powstały w sytuacji trudnej życiowo, ale dzięki nim stała się ona może bardziej ludzka, bardziej "oswajalna". Poezję piszą czas i przestrzeń, a z upływem chwil... staje się ona zupełnie inna, tak jakby czas i przestrzeń zaczęły ją inaczej przedstawiać. 

PRZYGOTOWANIA

Co to za postać co rano

stale zerka na mnie?

Oczy mruży z niedowierzania,

że tak można niezgrabnie

kręcić się na jednej nodze

kręcąc posiwiałe włosy

w zabytkowe loki.

To ona. Jej to jest sprawka,

że dziś biegnę donikąd,

że potykam się o wczoraj

bez ładu ni składu,

kąpię się w brudnej wannie,

pachnę szarym mydłem,

potem piszę list do Magdy,

siadam pod starą gruszą,

zakładam stopery do uszu

i tak bardzo bez wiary

patrzę na stare,

wyblakłe,

tak podobne

twarze.

Szukam jej, by wygarnąć

co to za maniery,

tak podglądać mnie w lustrze,

dotykać mych skroni;

jakby już pewna, że ma mnie dla siebie

wchodzi co dzień bez dzwonka,

idzie jak po swoje.

Ze mną ma za dobrze,

ja nie stanę okoniem,

gdy już zechce mnie zabrać

na przeciwną stronę.

Co innego ten z piętra.

Jemu jeszcze mało!

Żonkę młodą przygruchał

i zabawa mu w głowie.

Oj nie, drogi panie,

chyba coś się ubzdurało,

przecież nie ucieknie pan

przed tym co ludziom

pisane.

Będę czekać dziś na nią,

jak mam co dzień w zwyczaju,

a gdy przyjdzie i weźmie

w uścisku zostanę

i będę się modlić by wszystko

co mi obiecano

okazało się choć w połowie

tak piękne i drogie.

x